Sunny day(s)
Wat een weertje he mensen. Ik heb de zomer in mn bol. Dat reageerde ik af op mijn dochter en dat resulteerde in die misschien iets te zomerse outfit. En dit plaatje dus. Let u even op die spekarmpjes.
Die Ome Willen pet was natuurlijk wel voor de grap 
Verder plakte ik met dit prachtige weer zo’n 130 foto’s in. Ja ik ben gek. Maar had er eindelijk zin in. Haar eerste album zit dus vol, en dat was nog maar de kraamweek. Het is toch niet normaal.. ik schiet zoveel leuke foto’s van dat kind.. Ze is gewoon enorm fotogeniek, en ik blijf natuurlijk maar schieten tot dat ene leuke plaatje. Want die digitale camera raakt toch nooit vol. Mijn laptop wel inmiddels…
Tripp-Trapp
De bekleding voor de tripp-trapp is binnen en die moest natuurlijk even getest worden
Vind ik dit leuk?
Zo kan ik wel makkelijker surfen..
Hell yeah! I like it!
Over het slapen in het ledikantje…
Een hele nacht was me toch iets te heftig. Dus vond ik Nienuh’s idee briljant. ‘ s Avonds naar haar eigen ledikantje en na de nacht/ochtend voeding lekker in de wieg. Het ging goed, alleen hadden we vannacht last van onze ietwat luidruchtige buren en wat dronken studenten die door de steeg liepen. Dat resulteerde tot een nachtelijk avontuur. Want jawel, Lily-Rose begon om 01:30 te blehren! Juist ja erg vroeg en om 06:00 kwam ze weer. Daarna gelukkig tot 11:00 kunnen slapen maar ik ben wel bang dat het iets te gehorig is in haar kamertje. Op zoek naar een oplossing dus.
Daar gaat ze…
Klem..
Het past niet meer… Ze word te dik!
Nog steeds staat Lily-Rose ’s nachts in de wieg naast ons bed. Binnen handbereik zeg maar. Bij het eerste huiltje in het holst van de nacht van de vroege morgen, gaat mijn hand in het donker richting speen. Dan kan ik nog even snoozen. Minuut of 5, en dan gaat de wekker weer. Muhaaaaaa!! Heerlijk, die extra rek minuutjes, vaak met de wildste dromen! Maar toen ik haar vanmorgen na wat gesnooz uit de wieg hees zat ze bijna klem. Het word dus tijd voor het ledikantje. Overdag is hij al geintroduceert maar vannacht gaat het toch echt gebeuren. Ze gaat naar haar eigen kamertje. Zo’n 5 meter van onze slaapplek. O Hell, als ik haar maar hoor.
Ik kan me nog herinneren dat ik tijdens mijn zwangerschap hoorde dat er geadviseerd werd je kindje de eerst maanden in een wiegje naast je bed te laten slapen. Ja dag, dacht ik toen. 3 maanden leek mij veel te lang. Dat schattige bedje zou niet lang leeg blijven wat mij betreft. Maar zie hier! 5 maanden laten kan ik haar bijna niet laten gaan. Gister heb ik haar al slapende (BAD MUMMY! ) toch nog maar even in het wiegje gelegd. Want ik vond het toch wel eng. Maar nu moet het toch echt maar eens.
Ook mogen we binnenkort de Bugaboo gaan ombouwen tot buggy. Ik vind het toch wel een flinke stap.
Maar ook wel weer enorm leuk. Ze is zo nieuwsgierig en al snel verveeld in de kinderwagenbak. Dan gaat ze blehren en wil ze gewoon lekker de wereld in kijken. Logisch toch.
Oja ze heeft ook een nieuwe look.. Is het geen beauty?
De kater komt later..
Nee, het was geen steek-mij-eens-een-veer-in-mijn-reet blog. Ik ben echt (echt!) overdonderd. Ik had namelijk ernstig het idee dat iedereen wel een beetje uitgekeken was op mijn blog, dat gezemel over Lily-Rose. Maar dat is dus helemaal niet zo. Plus een goede reden om door te gaan! Geeft me wel een opkikkertje! Thanks, en reageer eens wat vaker, ik ben aandachtsg.. vind het leuk om te lezen wie er zo en nu en dan eens mee spiekt!
Maargoed, verder met gezemel over Lily-Rose. Afgelopen weekend was het zover, al weken zat ik er tegen aan te hikken. Terrence zijn verjaardag, nouja de viering de 4e was hij echt jarig en dat hebben we met het hele gezin gevierd. Afgelopen weekend zouden we voor het eerst weer eens uitgaan en voorafgaand een feestje thuis. Lily-Rose zou een nachtje bij oma en opa slapen. Hoewel ik weet dat ze daar nog meer vertroeteld word dan hier vond ik het doodeng. Al weken liep ik te twijfelen, ga ik mee of blijf ik ook bij opa en oma slapen? Toen we 3 weken geleden gingen oefenen ging het finaal de mist in, ok dat is wat overdreven maar het klinkt zo leuk. Lily-Rose pakte het flesje, met moeite afgekolfde melk, niet. Kortom a-la-minute richting huis om daar de bar weer open te gooien voor madam van Maasdam. Tha bitch! Want eerlijk is eerlijk, ik was net in feeststemming en over de streep wat betreft Terrence zijn verjaardag, Ik zou mee uit gaan! Na het drama hebben we een paar weken met het flesje geoefend en dat ging uiteindelijk perfect. Dus niets hield een leuk verjaardags feest tegen, en het was leuk!
Daar gaat ze…
We hebben bijgekletst met vrienden, gedronken, Terrence heeft de mooiste cadeaus uitgepakt, gedronken, gedanst in de Poema, gedronken, mijn jas kwijt geraakt en gedronken. Juist ja, dat laatste zorgde de volgende dag voor een groot probleem. Dat drinken was ik na 1,5 jaar vrijwel droog staan niet meer gewend, en de kater al helemaal niet meer. Non-de-ju!!
Mijn oog links boven, de rest kan ik beter niet online zetten…
Zondag morgen vroeg ik me even af of Lily-Rose niet nog een weekje bij oma kon bivakeren. Maar na een lekkere douche kwam het gemis. Dan is het toch wel erg stil in huis. Gelukkig was madam toen ook wel weer snel thuis en heb ik haar flink geknuffeld en a-la-minute aangelegd, (alcahol er natuurlijk uitgepompt!) want tjemig wat stond ik op springen!
Een van Ter zijn cadeaus (de bril, how cool?), jawel er werd ook aan Lily-Rose gedacht..
Gister hebben we nog even een bezoekje aan het Consultatiebureau gebracht. Naar het weeguurtje want ditmaal zou het 2 maanden duren tot de volgende afspraak en dat duurde me te lang. De score: 7390 gram. 1 kg aangekomen in een maand. Dikkie Dik Het was goed als ik nog even door ging met de borstvoeding. Mijn Consultatiebureau hier is daar heel relaxed mee en vinden het knap dat ik nog volledig geef, dat terwijl ik bang was voor borstvoeding terreur, maar dat valt reuze mee. Ook is het prima dat we Lily-Rose al wat fruit introduceren. Daar zijn we vorige week mee begonnen en ze begin het langzaam aan lekker te vinden geloof ik.
Lekker sabbelen..
Time out
Tjah… opeens weet je het even niet meer. Dat bloggen begint een beetje als een verplichting te voelen. Dat resulteert weer in saaie stukjes en vooral heel veel foto’s. De blogjes gingen tot nu toe alleen maar over mijn zwangerschap en Lily-Rose. Hoewel zij natuurlijk the most important is, heb ik niet altijd even veel te vertellen. Ik wil niet zo’n moeder zijn die elke scheet van haar kind groots online pleurt en over niets anders meer kan praten. Natuurlijk vind ik haar het meest boeiende persoontje van de hele wereld, maar voor veel mensen zullen haar omrolacties (hoe bijzonder die ook voor mij zijn) niet erg boeiend zijn. Nou is zo’n blog wel handig, voor familie en vrienden die we niet zo vaak zien. Maar ik vind juist de onverwachte lezers erg leuk.
Dus of ik kap er helemaal mee of ik ga mijn blogje uitbreiden. Je weet wel met , alledaagse dingetjes, niet alleen maar Lily-Rose gerelateerd. Maarja, kan ik dat wel? Heb ik daar tijd voor?Heb ik daar wel inspiratie voor? Heb ik uberhaubt nog een leven buiten mijn dochter om..?
